Media

 

Alle foto’s worden gemaakt door het Lost & Found Mediagilde, graag stellen we je voor aan een aantal fotografen uit het gilde: Wankie Be en Sylvia Koehorst (Be). Hoe is het om Larpfotogaaf te zijn?

WanKie Be: “Mijn fotocarrière is begonnen bij het meedoen aan een fotowedstrijd. Met het indienen van de enige (dus winnende) foto werd ik de trotse winnaar van een Kodak Instamatic type 104. Oom Jo (op de technische hogeschool in eindhoven – gehuld in labjas) heeft me geleerd hoe zelf te ontwikkelen en af te drukken. Restchemicalien gingen toen nog door de WC. Veel later heb ik de fotovakschool “gedaan”. Veel van toen gekochte objectieven gebruik ik nu, 40 jaar later nog steeds! Wel zijn mijn Nikkormat FTn, Nikon F en F2 vervangen voor digitale varianten, de doka is nu Photoshop & Lightroom met Topaz filter plug-ins. De oorsprong is gebleven; zien van de compositie, voorzien van het moment, het (onvermijdelijke) ‘doka’ werk en de uiteindelijke voldoening van die ene foto die helemaal ‘klopt’. Dat is dus ook ‘mijn ding’, zowel bij Larp en wildfotografie. Kunnen voorzien wat er gaat gebeuren, een komende veldslag bij Larp of een trek van edelherten van vlakte naar bosrand. Als je niet op de juiste tijd op de juiste plek staat heb je geen (of een slechte) foto. Voordat mijn camera afgaat heb ik eigenlijk het plaatje al in mijn hoofd!”

photo 2

Sylvia Koehorst (Be): “Als Larpfotograaf ben je eigenlijk een beetje ontdekkingsreiziger; je bent bevoorrecht om in een andere wereld foto’s te maken! Het voelt een beetje als oorlogscorrespondent, maar dan zonder gevaar voor eigen leven. Net zoals in oorlogsgebied heb je maar een fractie van een seconde om ‘de’ foto te maken. En soms is het tijdens larp ook echt oorlog als er een gevecht uitbreekt. Ook als fotograaf loop je de kans geraakt te worden door een pijl of zwaard. Maar ook in de rustige tijden in Gruga, Kamp Halfbloed of de Wilde Jacht, is er genoeg te zien en te doen. Kinderen knutselen, ontcijferen, quests oplossen en zijn het personage die zij willen neerzetten. Eigenlijk is er de hele dag wel iets speciaals te beleven. Ik heb het voorrecht dit mee te maken. Ook na zo’n event genieten mijn man, WanKie, en ik nog avonden na aan de hand van de foto’s die we dan nog uitzoeken, bewerken en tot een verhaal in elkaar vlechten.”